Beproeving

Kim,

Wat een beproeving zijn de afgelopen maanden geweest...

Het is onwezenlijk. Dit is mijn laatste blogbericht. We zien elkaar gauw weder.

Ik herinner mij nog precies de dag van ons afscheid. Mijn algemene malaise het voorafgaande weekend. De huilbui aan jouw voordeur. Ons romantisch diner bij de Italiaan. De intimiteit op de trein. De snack op de luchthaven. De omhelzing en de kus nabij de douane. En dan de treinrit naar huis, de fietstocht door de regen naar de psychiater en het totale gebrek aan besef van hoe lang of hoe kort drie maanden werkelijk zijn. Voor het hoofd is tijd wat het is: tijd, het verstrijken van dagen, uren, minuten, maar voor het hart is het een waas van opeenvolgende momenten en gevoelens die soms heel snel en vluchtig passeren en dan weer langgerekt aanvoelen. Zo heb ik de afgelopen maanden ook ervaren. De ene keer had ik de indruk dat het weerzien nakend was, de andere keer exact het tegenovergestelde.

Toen ik met deze blog begon had ik niet echt verwacht dat ik het tot het einde zou volhouden. Ik bedoel, ik wist wel dat ik elke dag een bericht kon plaatsen, puur technisch, maar ik wou er uiteraard ook iets zinvols van maken. Een collage presenteren van mijn gevoelens en gedachten, afgewisseld met anekdotes uit mijn jeugd, dagverslagen en spielereien. Uiteraard heb ik soms vals gespeeld door er een verhaaltje in te smokkelen dat reeds op mijn harde schijf stond weg te rotten, maar ach...

Het is niet altijd gemakkelijk geweest. Ruzies, misverstanden, gemeen doen van mijn kant, gemeen doen van jouw kant, mijn labiele toestand, het gemis aan elkaar, aan intimiteit, aan knuffels, aan seks, aan wederzijds gezelschap. Binnenkort kunnen we al die verloren tijd inhalen.

Deze onderbreking in onze zeer prille relatie... ik weet niet welke invloed die zal hebben. Het is een beetje als een moment bevriezen terwijl de rest van de wereld doordraait, om dan achteraf, als dat moment ontdooit, het weer proberen in te passen in de legpuzzel van het leven. Daarom weet ik niet goed hoe we op elkaar zullen reageren als we elkaar weerzien. Ik vraag mij af of jij je dat ook afvraagt.

Maar laat ons daar nu niet wakker van liggen. Ik kijk er vooral naar uit om volgende week met jou te slapen, te ontwaken, te vrijen, te eten, te knuffelen, te praten, televisie te kijken, de stad in te trekken, dronken te worden, te spelen, te lachen en te dromen.

Ik ga me klaarmaken voor Parijs. Tot gauw!

Tom

XXX