Want dat breekt mijn hart. Dat beeld blijft maar aan mijn netvlies kleven. Zo kwetsbaar was je gisteren. Ik wil je hoofdje helemaal verstoppen in mijn omhelzing en beloven dat alles goed zou komen... maar ik wist mezelf geen houding te geven.
Vandaag was een rare, drukke dag. Weinig tijd, te weinig tijd zelfs om de redactie van mijn manuscript te verwerken. Dat komt morgen aan de beurt. Door een verspreking van Joey heb ik twee boeken gekocht, namelijk Factotum en Microslaven. Dat kwam zo: Joey is helemaal weg van Patricks tekenstijl. Patrick heeft nog een ander project dat Mortinfernum heet, maar Joey maakte daar verkeerdelijk Malfactotum van. Omdat die term mij bekend in de oren klonk, heb ik hem gegoogeld en blijkbaar is Factotum dus een boek van één van mijn favoriete schrijvers. Maar goed, Joey is ons gezamenlijk project zo sterk genegen dat hij voor driehonderd euro gesponsord heeft (dat is het hoogste niveau, met een heel divers pakket van gadgets en hebbedingen). Ondertussen zitten we over de helft.
Het eten daarnet was plezierig, maar ik had weer de pech een typische vegetarische brasseriepasta te moeten bestellen. Er was niks anders. Lekker is dat natuurlijk niet. En bovendien belachelijk duur. De dame blanche als dessert maakte wel wat goed. Nonkel Theo kreeg trouwens nog een brainfreeze van jewelste en we dachten even dat hij knock-out zou gaan.
Tijdens het eten hebben we een nog een leuke Tom&Jarry anekdote opgerakeld. Omdat ik niet graag heb dat hij zijn schijterij op mijn toiletpot uitwerkt, heb ik hem vorige keer een lesje geleerd. Terwijl hij aan het schijten was, ben ik naast de deur gaan staan met een ijzeren kookpot en een pollepel. De hele tijd heb ik tamtam zitten maken opdat hij zich niet zou kunnen concentreren. Toen vloog ineens de deur open en jammerde hij: 'Seg, gij mankeert iets of wa?'
Toen ik thuiskwam kreeg ik van Kenza een bericht dat hun hond aan het freaken was. Ze was alleen thuis op dat moment en wist niet wat doen. Ik heb dan maar de hondenfluisteraar uitgehangen via Facebook, nota bene voor de hond die vorige keer mijn arm er bijna afgebeten heeft.
En ik denk dat alles weer beter zal gaan als we elkaar eindelijk weer kunnen zien, ruiken, voelen, proeven, ... Samen naast elkaar in slaap vallen en ontwaken, meer hoef ik voorlopig niet.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten