Het is een beetje een nieuwjaarstraditie dat ik voor ons Chinees ga halen. Zij pakt altijd hetzelfde, namelijk varkensribbetjes met witloof en look. Ik ben deze keer voor de Chinese omelet gegaan, maar dat blijkt dus exact hetzelfde te zijn als een boerenomelet, behalve dat er zoetzure saus bij is. Tijdens het eten rakelde ze naar aloude gewoonte de ene anekdote na de andere op die ik al verschillende keren gehoord had. Een beetje vervelend, vind ik dat, maar ik lijd een beetje aan hetzelfde syndroom, vrees ik. Ze was in elk geval heel blij dat ik opnieuw iemand heb leren kennen.
Verdronken vlinder
Ken je dat liedje van Boudewijn de Groot? Je had het gisteren over hem en dat ene liedje waarin je je jas niet meer moet aandoen en zo. Ik wilde toen over Verdronken vlinder beginnen, maar besloot het te reserveren voor mijn dagboek. Waarschijnlijk heb ik jou al eens verteld dat dit het lievelingsliedje van mijn moeder was. Een hele poos na haar overlijden stond ik eens te douchen. In de toenmalige keuken stond een oude radio op de vensterbank en de deur van de badkamer stond open zodat ik de muziek kon horen. Opeens speelde Verdronken vlinder. Ik weet niet wat er toen gebeurde, maar ik werd zo overmand door emoties dat ik door mijn knieën ging en ben beginnen huilen en niet meer kon stoppen, terwijl de shampoo in mijn ogen prikte. (Dat van die shampoo heb ik erbij verzonnen om het drama nog wat meer aan te dikken.)
Seksuele opvoeding
Vandaag kregen we seksuele opvoeding op het werk. Niet echt natuurlijk. Het was een soort infosessie voor de maatschappelijk werkers over hoe ze gevoelige gespreksonderwerpen als anti-conceptie en abortus kunnen aanbrengen bij ons cliënteel. Ze hebben een speciale website ontworpen met allerlei icoontjes die je naar verschillende aspecten van seksualiteit gidsen, heel laagdrempelig uitgelegd. We zaten allemaal in de refter met onze laptop, op die manier konden we die website bekijken. Ik heb bijvoorbeeld eens bestudeerd hoe zo'n spiraal er precies uitziet, hoe dat werkt en waarom mijn lychee pijn doet als ik er tegen stoot. Tja... ;-).
Meneer doktoor
Vandaag ben ik weer langs de psych geweest. Telkens kom jij wel op een of andere manier aan bod tijdens het gesprek. Dat betekent dat je in mijn hoofd gekropen bent. Maar zeker niet dat je er weer uit moet. Integendeel. Ik heb hem onder andere verteld over dit dagboek en hoe we met elkaar contact houden terwijl jij in Rwanda zit. Blijkt dat hij na de genocide zelf ontwikkelingshulp is gaan doen daar, ook in het kader van traumaverwerking en dergelijke. Zijn ervaring was dat hij veel desinteresse of tegenwerking ondervond vanwege de overheid. Ik heb het toch al gezegd: die gast is ontzettend interessant. Na mijn begeleiding ga ik hem vragen of ik hem mag adopteren als papa.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten