Op de zevende dag schiep God Tim Pauwels. Ken je die kerel? In het verleden was hij politiek journalist en analist bij VRT, nu is hij er ombudsman. Veelzeggend hé, als Tim Pauwels het hoogtepunt van je dag is? Nu ja, zo absurd is dat ook weer niet, want met zijn heldere blik en scherpe tong slaagt hij er altijd in om politici genadeloos onderuit te halen wanneer ze op televisie onzin zitten te verkopen. Er zijn periodes waarin ik niet de mentale energie heb om te doen waar ik zin in heb of plezier aan beleef. Dan gebeurt het weleens dat ik naar De Zevende Dag staar, het programma waarin die Pauwels reeds verschillende rollen speelde. Nu zit ik weer in zo'n periode. Die volgt op en gaat vooraf aan een periode waarin ik gedegouteerd geraak door de media, omdat ze mij depressief maken. De televisie is een pijndoos. Het leed van heel de wereld zit erin verstopt.
Freaks and Geeks (reprise)
In mijn vorig bericht was ik vergeten te vermelden dat ik vandaag de laatste aflevering van deze serie zou kijken. Dat is nu dus gebeurd. Ik zal de personages missen. De oplossing voor al hun problemen bleek volgens de schoolpsycholoog in een album van The Grateful Dead te schuilen. Dat is een of andere hippiegroep die over regenbogen zingt en dat alles zo mooi is en bla bla bla. Ik was nieuwsgierig, net zoals het hoofdpersonage (dat meisje met de legerjas en de mooie glimlach), en heb het album eens beluisterd. Totaal niet mijn stijl, maar ik kwam wel terecht bij een of andere psychedelische rockband, genaamd The 13th Floor Elevators. Speciaal. Nieuwe muziek ontdekken was het tweede lichtpuntje van de dag.
Half vergif, half God
En terwijl ik muziek aan het luisteren was op youtube, belandde ik van het ene nummer in het andere, tot ik verdronk in de melancholie van de mij tot dusver onbekende groep The Underground Youth. Ze maken bezwerende muziek en zingen over dingen... die je ontvrolijken :-). (Verdorie, het is zelfs moeilijk om een smiley te typen als je gezicht in een sombere plooi gestreken ligt, merk ik nu.) Ik heb inmiddels twee cd's van hen beluisterd en dat smaakt naar meer. Eén liedje spookt nog steeds door mijn hoofd: Half Poison / Half God.
Het parfum
Nee, niet het boek van Patrick Süskind en ook niet jouw Franse afwezigheid in mijn lakens (die nu in de was draaien). Het is minder smakelijk dan je denkt. Ook al voer ik de ganse dag niets uit, er komt altijd een punt waarop ik mezelf begin te ruiken, voornamelijk afkomstig van twee plekken waar mijn aromatisch verval zich sneller dan elders manifesteert: mijn hoofdhuid en mijn zweetzak. Douchen voelt een beetje als knuffelen. Ik weet eigenlijk niet waarom ik dit schrijf. Jawel, ik weet het wel. Om de indruk te wekken dat deze blogpost ongeveer de gemiddelde lengte van de andere berichten benadert...
...hoe gaat het met jou?
Geen opmerkingen:
Een reactie posten