Hallo liefje. Vandaag was mijn tweede kimloze dag. Mijn eerste - gisteren - was verwarrend. Ik wist niet goed wat ik voelde en hoe ik die leegte moest opvullen. Daarom heb ik een plan bedacht: deze blog. Elke dag zal ik een samenvatting schrijven van wat ik heb meegemaakt (zoals bv. wat voor dikke drollen ik gelegd heb of welke kleur mijn navelpluis heeft) en de dingen die ik voel. Zo ben ik een beetje bij jou en jij een beetje bij mij. Eigenlijk wil ik heel veel tegen jou zeggen, zoveel dat ik niet weet waar eerst te beginnen. Ik heb op een briefomslag een aantal kernwoorden geschreven die mijn dag hebben "gekleurd", zodat het compact en overzichtelijk blijft.
Terugblik
Eerst nog even een terugblik op afgelopen weekend. Ik ben nog altijd kwaad op mezelf en hoe ik jou behandeld heb. En ook opgelucht omdat we toch met een goed gevoel afscheid hebben kunnen nemen. Ook al hang ik soms de klootzak uit of reageer ik onvoorspelbaar en wispelturig, weet dat mijn gevoelens voor jou oprecht zijn. Misschien gedraag ik me soms zo vreemd omdat jij veel in me losmaakt. Begrijp me niet verkeerd, ik wil mijzelf niet goedpraten, maar ik denk wel dat het zo een beetje in elkaar zit. Ik geef om jou. Echt.
Harland Awards
Vandaag heeft men mij gevraagd om een stuk voor de Harland Awards (de meest prestigieuze Nederlandstalige genrewedstrijd waarvoor ik dit jaar jureer) te schrijven over hoe een stad een inspiratiebron kan zijn voor schrijvers. Dat komt omdat ik vaak over Antwerpen schrijf. Mijn stad is een terugkerend thema in veel van mijn verhalen. Vooral de duistere kant van Antwerpen. Ik heb al een idee voor een invalshoek.
Lolita
Oké, ik vorder traag maar gestaag in het boek en ik heb een nieuwe perverse passage ontdekt die ik toch even wil aanhalen hier:
- 'Waarom denk je dat ik niet meer om je geef, Lo?'
- 'Nou, heb je me dan al gekust, soms?'
Ik bedoel... ze vraagt erom. Ze windt hem rond zijn vinger en ze weet het, die kleine verduivelde meid :-). En wat verderop: ... maar zij drukte, met een ongeduldig gekronkel, haar mond zo hard tegen de mijne dat ik haar grote voortanden voelde en deelde in de pepermuntsmaak van haar speeksel. Ik snap waarom jij je pervers voelde tijdens het lezen van dit boek. Ik vrees dat ik ondertussen ook een viezerik geworden ben.
Fitnesskonten
Ik ben vandaag gaan trainen. Zoals altijd dwaalde mijn blik soms - volledig onbedoeld uiteraard - af naar de in spandex gesnoerde billen van de vrouwen die een strijd leverden met de cardiomachines. En rara... uw kont kwam er steevast als winnaar uit. Nu lijkt het alsof ik jou de hele tijd zit te vergelijken met andere vrouwen of dat ik hen aan een vleeskeuring onderwerp. Dat is natuurlijk niet zo. Maar ik mis jouw kont. Zo eenvoudig is het.
IJsberen
Ik had gedacht dat ik het afscheid beter zou verteren. Het is doenbaar: we houden contact en jouw filmpjes via whatsapp fleuren mijn dag op, maar toch voel ik me droevig bij de gedachte dat drie maanden echt wel lang is. En een beetje later denk ik weer: waarom zou ik droevig zijn? Ergens in de wereld zit een meisje dat mij graag ziet, dat me laat zijn wie ik ben, dat geduld met me heeft, dat me aan het lachen brengt en dat echt moeite voor me doet. Hoewel ik over het algemeen een neerslachtig persoon ben, maakt die gedachte mij gelukkig. Bedankt daarvoor. Ik moet nu spontaan aan dit liedje denken: https://www.youtube.com/watch?v=HhtxqvAlIpo
En hierbij nog twee andere filmpjes: https://youtu.be/tTWhdE6W2dg en https://youtu.be/cMJgQo8AuIY
Geen opmerkingen:
Een reactie posten