1813

Weet je wat dat getal betekent? Nee, het is niet de datum van een of andere obscure veldslag waar bloed vergoten werd vanwege een banaal taalconflict. 1813 is het nummer van de zelfmoordlijn. Ik wil niets dramatiseren, maar ik had vandaag een moeilijke dag. Donkere gedachten waren wederom mijn metgezel, terwijl ik ze totaal niet had zien aankomen. Ik heb nagedacht over de concrete aanleiding, maar vond ze niet. Desondanks zijn er nog altijd ogenblikken waarop ik twijfel of niet zijn niet beter is dan wel zijn. Dat is eigen aan een zware depressie, veronderstel ik? Hoe dan ook, ik heb mezelf doorheen de dag gesleept en ben naar de psychiater gegaan en dat heeft het gevoel van zwaarte op mijn gemoed verlicht. Het gaat weer heel wat beter. Ik weet dat ik vandaag weinig tegen jou heb gezegd, maar ik had behoefte om alleen te zijn. Niets persoonlijks. Nu weet je waarom. Hopelijk heb je daar begrip voor. Om die reden heb ik morgen een dag verlof genomen, want gaan werken was een ware martelgang vandaag.

Gevaarlijke expeditie

En ik ben van plan om morgen Annihilation te kijken, een film van Alex Garland, de auteur van The Beach (een van mijn lievelingsboeken, dat heb ik nog maar 1001 keer gezegd). Die film werd vandaag op Netflix gegooid en dit is de synopsis: Annihilation volgt een groep van vier vrouwen: een bioloog, een antropoloog, een psycholoog en een surveillant. De groep besluit op een gevaarlijke expeditie te gaan naar een locatie waar de natuurwetten niet gelden. Het onbewoonde en verlaten gebied is de laatste plek waar de man van een van de groepsleden is geweest. Ik kijk er enorm naar uit om deze film te zien. Gevaarlijke expedities... yep, helemaal mijn ding. Mijn passie voor horror (en genrefilms in het algemeen) is begonnen met Cannibal Holocaust. Een gruwelijke film die aan de hand van teruggevonden beeldmateriaal vertelt over een gedocumenteerde expeditie in het Amazonewoud waar de expeditieleden in handen vallen van een kannibalenstam.

Arme Humbert Humbert

Oké, ik moet nog wat kwijt over Lolita. Natuurlijk is het geen afgrijselijk boek en ik ben uiteindelijk blij dat je het mij hebt aangeraden, ook al heb ik me er met momenten echt doorheen moeten worstelen. De grootste kwaliteit is wellicht dat je je als lezer kan identificeren met de pedofiel en begrip kan opbrengen voor zijn lust jegens de nimfijn. Niet alleen begrip trouwens, sommige scènes zijn namelijk zodanig beschreven dat je er zelfs opgewonden van geraakt. Jij bent dus niet de enige die zich pervers moet voelen ;-). Maar geef toe, die Nabokov blijft maar doordraven. Een groot stuk van de road trip en ook de afwikkeling naar de ontknoping komen mij erg overbodig over, omdat ze de seksuele spankracht missen die dit boek zo fascinerend maakt. Ja, de auteur heeft een zeldzaam poëtisch talent, maar door dat zo overvloedig te etaleren, geraak ik er als lezer door verlamd op een onaangename manier. Persoonlijk vind ik het einde nogal suf. Dat kan een puur subjectieve kwestie zijn, maar het verhaal had voor mij met de mokerslag kunnen besluiten die Lolita in haar woorden legde toen Humbert Humber haar na vele jaren zoeken eindelijk terugvond: Hij heeft mijn hart gebroken. Jij hebt alleen mijn leven gebroken. Kortom, die arme Humbert Humbert was al die tijd slechts haar speeltje en ze gaf geen moer om hem. Wat een vernedering. Als het verhaal bij die zin was geëindigd, dan was de emotionele impact voor mij nog een stuk groter geweest.