Wiegelied

Even een update over het stripproject: dat is uitgesteld tot oktober. Patrick loopt wat achter met zijn tekenwerk. Zelf ben ik daar niet rouwig om, want dat geeft ons meer speling om er echt een kwalitatief hoogstaande publicatie van te maken. De promo zou wel al starten dit weekend of in de loop van volgende week. Nog even samenvatten: de publicatie zal twee stripverhalen en drie geïllustreerde kortverhalen bevatten. Er was één verhaal bij - iets met een glijbaan - dat al eerder gepubliceerd werd. Ik had Patrick uitgelegd dat dit niet rechtstreeks overgenomen kon worden. Het moest op z'n minst bewerkt worden, bijvoorbeeld tot strip. Geen probleem. Ik ging er dus vanuit dat hij dat verhaal zou "verstrippen", maar hij heeft een ander uitgekozen, waardoor ik alsnog een nieuw verhaal moet schrijven. Beetje vervelend, want in mijn hoofd was dit eerste deel van De huivering al afgesloten. Komend weekend ga ik eraan beginnen. Ik heb al een titel: Wiegelied. Het is gebaseerd op een nachtmerrie.

Süskind

Een wiegelied dient om een kind te sussen. Het parfum is geschreven door Patrick Süskind. Ook weer Patrick. Al die toevalligheden... of is er meer aan de hand? Enfin, ik ben dat boek nu aan het lezen, zoals ik eerder zei. Het is trouwens ook het favoriete boek van mijn favoriete artiest: Kurt Cobain. Hij nam het overal mee naartoe. Ik heb ongeveer vijfentwintig bladzijden gelezen en ben ervan overtuigd (met de sfeer van de film en het verhaal in het achterhoofd) dat dit echt iets voor jou is. Misschien wist je het al, maar indien niet: het gaat over een jongen die een sterk ontwikkelde reukzin heeft, maar zelf geen geur afgeeft. Het is een macaber/luguber/morbide (drie prachtige woorden, hè?) sprookje.

Zwarte spiegels

Gisteren heb ik nog eens een aflevering gezien van Black Mirror. Het was die ene aflevering die zich afspeelt in de woestijn met dat museum vol hi-tech crime scene artefacten. Om eerlijk te zijn vond ik dat er te veel verschillende verhaallijnen in zaten en dat het er soms echt goedkoop uit zag. Het einde was wel verrassend (de opzichter die eeuwig pijn lijdt) en het eerste segment over die arts die zichzelf verminkt om orgasmes te krijgen, was echt vet. Dat op zich was al zo'n vindingrijk concept dat ze daar beter een hele aflevering rond geconstrueerd hadden.

De raket!

Oké, ik moet iets bekennen: ik ben verzot op snooker. Een vijftal jaar geleden ben ik die sport enorm beginnen waarderen. Vroeger leek het allemaal zo saai. Ik herinner mij nog dat ik als negenjarig (willekeurige gok) kind bij mijn grootmoeder bleef logeren - mijn pa had me daar gedumpt om tijdens zijn bezoekrecht op café te kunnen gaan - en dat het salon gehuld was in een mist van nonkel Theo's sigarettenrook. Het enige licht was afkomstig van het televisiescherm, waar de camera inzoomde op de snookertafel, dus het salon baadde in een buitenaardse, groene gloed. Om een of andere reden stond het volume van de TV consequent te stil, zodat de geluiden van de ballen die tegen elkaar tikten en het applaus dat daarop volgde heel ver weg klonken. Ik begreep niets van dat spel. Nu begrijp ik het wel en vind ik het ontzettend intrigerend. Ook heel spannend, soms toch. Mijn favoriete speler is Ronnie "The Rocket" O'Sullivan.