Misschien wordt het eens tijd om een aantal anekdotes op te rakelen die mijn passie voor film hebben aangewakkerd. Kwestie van even te benadrukken dat ik nu weer een fase doormaak waarin ik bevangen ben door de magie van cinema.
Laat ons er gemakkelijkheidshalve vanuit gaan dat ik ongeveer zestien jaar oud was, middenin mijn puberteit of zo, toen ik om een of andere reden het idee had opgevat om later als volwassen man een videotheek uit te baten. Om dat voornemen kracht bij te zetten, besloot ik om vanaf dat moment zo ongeveer elke film die ze op televisie draaiden op te nemen met een VHS-cassette en zo mijn eigen thuisvideotheek te beginnen. De supermarkt verdiende veel geld aan mij, want ik kocht er dozijnen VHS-banden. Via via kon ik bovendien een heel lot hoezen op de kop tikken die anders toch maar in een container zouden belanden. Je weet wel, die plastic dozen die je kon openklappen met daarin twee pinnen die in de spoel van de VHS-band pasten. Zo had ik zakken vol, in alle kleuren. Wat ik vervolgens deed was van de films die ik opnam de afbeelding plus synopsis uit de Humo knippen en die in de folie van de hoes steken zodat ik voor elke film een cover had. Het zag er allemaal erg amateuristisch uit, maar mijn collectie groeide snel, alsook mijn liefde voor en kennis van film. En het leverde mij de reputatie van filmkenner op, waar ik uiteraard heel fier op was.
Ik heb verschillende kostbare herinneringen aan die periode.
Bijvoorbeeld toen ik voor het eerst American History X zag. Ik was die film gaan huren en nadat ik hem had uitgekeken, spoelde ik hem onmiddellijk terug tot aan het begin om hem helemaal opnieuw te kijken. Zoiets was mij nog nooit overkomen. Die film was werkelijk een stomp in mijn maag en sindsdien voelde ik ook de drang om erover te vertellen aan iedereen die maar luisteren wilde. Zo ben ik voor het eerst recensies gaan schrijven die ik ergens op obscure internetfora dropte. Als ik ze nu zou teruglezen, zou ik ongetwijfeld onder tafel kruipen van schaamte. Niet per se omdat ze slecht geschreven zijn, eerder omdat ik als onwetende puber de elitaire kwal uithing.
Of bijvoorbeeld toen ik bij mijn vader thuis op de buffetkast, onder een laag stof, een stapel pornofilms ontdekte. Op basis van de cover selecteerde ik een film die ik stiekem wilde zien. Je kan je voorstellen dat dit voor een jongen van mijn leeftijd een openbaring van jewelste was. Toen ik alleen thuis was, stak ik de band in de recorder om even later vrolijk met mijn piemel te spelen. Daarna wilde ik alles netjes op zijn plaats leggen zodat ik zeker niet betrapt werd. Maar je gelooft nooit wat er toen gebeurde. Die VHS-band kwam vast te zitten in de recorder en hij was er op geen enkele manier uit te krijgen. Pure paniek. Het angstzweet brak mij uit. Ik voelde de bui natuurlijk al hangen, want als mijn vader thuiskwam zou hij merken dat iemand met zijn speelgoed had geknoeid. Hij was inderdaad furieus toen hij het ontdekte. Ik vond er niet beter op om de schuld op mijn stiefbroer (broer van Kenza) te steken aangezien ik te beschaamd was om toe te geven wat ik mispeuterd had.
Of bijvoorbeeld toen ik alleen thuis was omdat mijn moeder twee weken in Amerika zat. In plaats van naar school te gaan, besloot ik te spijbelen en films te gaan huren, waaronder The Blair Witch Project. Ik herinner mij nog perfect dat het een heel sombere dag was, kil en regenachtig, en dat de film mij alsmaar meer in de greep kreeg. Zelden ben ik zo bang geweest tijdens het kijken van een film. Het was een beklijvende ervaring die ik nooit meer zal vergeten. Op zulke momenten openen er zich nieuwe werelden die smaken naar meer. Ik prijs mezelf gelukkig dat ik The Blair Witch Project niet in de bioscoop heb gekeken, geflankeerd door lawaaierige tieners, maar helemaal alleen waardoor de impact het grootst was.
Of bijvoorbeeld toen ik nog ging babysitten als studentenjob en 's avonds bij een gezin aankwam waarvan de kinderen al in bed lagen. Ik moest gewoon een oogje in het zeil houden, meer niet. Op televisie was er een programma dat Cult Night heette, gepresenteerd door Jan Verheyen. Meestal werden er "goede slechte films" getoond of films die een bepaalde cultstatus verworven hadden. Die avond speelden ze Cannibal Holocaust. Ik herinnerde mij die titel van een gesprek uit mijn jeugd met ene Serge, die bij mij in het flatgebouw woonde en die film als gruwelijkste, meest choquerende aller tijden bestempelde. Ik kan je verzekeren: hij heeft niet gelogen. Die ene film heeft ervoor gezorgd dat ik telkens opnieuw mijn grenzen wilde verleggen, tot ik me begon afvragen of het dat allemaal wel waard was. Er wordt veel meer zieke shit gemaakt dan je zou denken. Serieus. En ik heb het meeste ervan gezien.
Of bijvoorbeeld toen ik tijdens de examens geen zin had om te studeren. Ik zat al op de hogeschool. Via MovieMeter.nl, een website waar ik destijds recensies plaatste en discussies aanging met andere gebruikers, kwam ik te weten dat er een kunstzinnige Japanse film draaide in Cinema Zuid: Haze. Ik moest die film zien. Ik moest. School was totaal ondergeschikt. Want daar gebeurde het: in dat kleine bioscoopje waar liefhebbers samenkwamen om hun passie te beleven. Dus gooide ik mijn schoolboeken aan de kant en zakte af naar Cinema Zuid om een film te zien waar ik weinig van begreep, die ik nogal pretentieus vond, maar die wel het pad geëffend heeft voor obscure/arthouse/Japanse cinema, genres waarin ik later nog veel pareltjes ontdekt heb. Ook daar ben ik dankbaar voor.
En zo kan ik nog veel meer anekdotes vertellen, maar dat is voor een volgende keer.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten