Omdat ik niet weet waar te beginnen en waar te eindigen, zal volgende impressie van mijn huidige malaise veel neigen naar een emo-gedachtenconfetti. Ik zal meteen met de deur in huis vallen: ik denk vaak na over zelfmoord. Afgelopen weekend heb ik opgezocht welke pillencombinatie mij naar het hiernamaals kan helpen. Het antwoord heb ik niet gevonden. Een deel in mij wil dat antwoord ook niet vinden, namelijk het deel dat zich wil blijven vastklampen aan de weinige lichtpuntjes in mijn leven. Dat deel wordt zwakker, die lichtpuntjes schaarser en vechten tegen mijn gevoelens van neerslachtigheid alsmaar moeilijker. De veer staat al jaren op springen. Misschien al sinds mijn kindertijd? Ik weet het niet...
Ik worstel met mijzelf, met wie ik ben. Meestal voel ik mij waardeloos, leeg en gebroken. Ik ben bijna 35 en twijfel of het leven mij nog iets te bieden heeft, behalve de ellende die mij zo vertrouwd is, de ellende die als een natte jas over mijn schouders hangt en waarvan de kilte tot diep in mijn botten dringt. Die leegte absorbeert mij volledig. Delen van mijn vroegere ik zijn voorgoed verdwenen en het gemis aan mijn moeder en de vader die ik wou maar nooit had, verteren mij tot het punt dat ik mij incompleet voel. Een kopie van een kopie van mezelf... zoiets, maar dan met goedkope inkt op gekreukt papier. Ik heb je al verschillende keren gezegd dat ik over mijn breuk met Sanne heen ben. Dat is ook zo. Tenminste, in romantisch opzicht, maar diep in mijn lichaam zitten nog splinters van vernedering, falen, afwijzing en overbodigheid. Hoe moet ik mij daar bij voelen, wanneer iedereen waar ik van houd mij op een zeker ogenblik verlaat? Nergens voel ik mij thuis. Ontheemd, dat is het juiste woord, emotioneel gezien.
Ik vermoed dat dit voor jou verschrikkelijk moet zijn om te lezen. Om aan te tonen wat jij in mij losmaakt, zal ik een voorbeeld geven. Een eigenaardig voorbeeld wellicht, maar het geeft wel goed weer hoe mijn geest in elkaar zit. Per toeval zag ik tijdens het Facebook-scrollen een foto op jouw tijdlijn verschijnen die een vriendin van jou gepost had, ter ere van je verjaardag. Mijn eerste gedacht was: wat een seksbom! Ik werd er instant hard van. Ik speelde met het idee om die foto op te slaan op mijn bureaublad zodat ik er naar kon kijken terwijl ik me aftrok. Toen bedacht ik me dat ik pervers was. En dat is eigenlijk hoe ik naar mezelf kijk. Ik vind mezelf pervers, ik worstel met mijn seksualiteit. Jij maakt mij geil, maar ik kan niet eens zeggen welke dingen ik met jou wil doen zonder me schuldig te voelen of me te schamen. Al die dingen (en nog veel meer) zorgen ervoor dat ik niet van seks kan genieten en dat frustreert mij. Het feit dat ik niet "normaal verliefd" kan zijn met de bijhorende roze wolk frustreert mij op een vicieuze cirkel-manier.
Op zulke momenten - zoals afgelopen weekend - wil ik alleen maar gemeen zijn. Tegen jou, voornamelijk. Waarom weet ik niet. Omdat ik zo ontzettend veel voor jou voel misschien? Gelukkig ben ik niet in dezelfde val als de vorige keren gelopen en heb ik afstand bewaard. Het hielp ook dat jij die afstand niet wilde dichten en me tijd/ruimte gaf. O, en voor je het verkeerd opvat, wat ik niet wil is dat je mij na het lezen van deze blog betuttelt. Daar heb ik allerminst behoefte aan. Just so you know.
Mijn energie is op. Als ik door het huis beweeg, vliegen de pluisjes op maar ik krijg mezelf er niet toe om te stofzuigen. Een broek strijken lukt gewoon niet meer. Uitstippelen wat ik in Parijs wil doen en zien lijkt op een of andere manier onhaalbaar. Ik beperk mij tot de essentie. Mijn weekends zijn zwarte gaten. Ik lijd aan chronische keuzeverlamming. Ik neem mij allerlei dingen voor om te doen, maar kom bijna nergens toe. Nu ben ik "ziek". Mijn ogen zijn gezwollen van het huilen om... niets. Ik ben weggegaan op het werk. Ik betwijfel of ik morgen terugga.
Er zijn zoveel dingen waar ik aan twijfel. Wil ik kinderen? Wat wil ik met mijn leven? Wat verwacht ik van een relatie? Wat wordt er van mij verwacht in een relatie? Wil ik in dit huis blijven wonen dat mij overlaadt met melancholie? Moet ik niet gewoon alles opgeven en een jaar de wereld rondtrekken om mijzelf te vinden (lekker cliché)? Zijn mijn vrienden nog wel mijn vrienden? Of ben ik de slechte vriend? Hoe moet ik met mijn zus omgaan? Hoe moet ik met jou omgaan? Mijn dromen baren niets dan moord, dood, ziekte en pijn. Ik slaap slecht. Mijn hoofdpijn maakt me krankzinnig. Ik verlies mijn grip op de realiteit. Ik zie dingen die er niet zijn en de dingen die er wel zijn, zie ik niet. Al die dingen bezorgen mij ondraaglijke stress.
Jij bent een van mijn lichtpuntjes. Een helder stralende ster. Soms denk ik dat ik verder en verder weg dwaal. Soms, niet altijd. En dan vraag ik me af of ik wel de juiste persoon voor jou ben. Ik hoop het wel. Ooit.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten