De olietanker
Kanker treft de olietanker,
Hij begint te roesten, moet aanhoudend hoesten,
Langzaam vaart hij zijn vaarwel,
Golvend op het laatste avondrood,
Naar de horizon, waar hij wegzinkt in zijn dood.
Zomaar even uit de losse pols geschud, dit gedichtje. Niet dat het veel voorstelt, maar het was leuk om te bedenken en het nam slechts enkele minuutjes in beslag.
Vorig jaar zat ik in de artist alley op Comic Con Brussel. Dat is een mooi ingerichte hoek waar kunstenaars uit alle hoeken van Europa (en verder?) hun werk aan de man proberen te brengen. Voor mij niet zo'n goede beurs, in tegenstelling tot bijvoorbeeld FACTS in Gent, omdat het grootste deel van de bezoekers hier Franstalig is. Maar de locatie is mooi, de sfeer gezellig en het is er niet zo druk als op andere beurzen. Hier heb ik vorig jaar ook die striptekenaar ontmoet. Dit weekend is hij er weer en als de gelegenheid zich voordoet, kunnen we al wat zaken bespreken. Hoe dan ook ben ik volop bezig met dit project. Ik wil dit echt laten slagen. Morgen sta ik in de stand van mijn uitgeverij. Niet iets wat ik heel graag doe of zo, maar af en toe moet je je kop eens laten zien als je iets wil verkopen. Liever zit ik gewoon thuis te schrijven of te (be)denken. Morgen volgt een verslag van de dag.
Keuzestress
Er zijn enkele series die ik wil zien op Netflix (vierde seizoen Black Mirror, derde seizoen The Fall en een nieuwe reeks genaamd Altered Carbon). Ik ben momenteel nog aan het lezen in twee boeken en moet ook nog negen verhalen voor de Harland Awards lezen. Dan zijn er dus ook nog al die schrijfprojecten en mijn drang om te gaan sporten, maar deze week doe ik het rustig aan. Ik zou dit weekend ook nog moeten poetsen, want dat is dringend nodig. Soms denk ik: wat moet Kim wel niet denken van zo'n luierik die zijn huishouden verwaarloost? Direct daarna troost ik mezelf met de gedachte dat die boeken zichzelf niet schrijven en die triceps niet gratis zijn. Keuzes, keuzes, keuzes.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten