Ons tijdelijk boudoir

O wat verlang ik naar 15 april. Hoe vaak ik mij al heb voorgesteld hoe die dag zal verlopen, weet ik niet, ik kan de tel niet meer bijhouden. Onder andere door jouw slechte invloed keert volgend beeld steeds terug voor mijn geestesoog.

Je arriveert in de aankomsthal, waar ik op jou sta te wachten, zenuwachtig draaiend, knerpende schoenen op linoleum, kriebels in mijn buik. Ik bijt op mijn lip. Het eerste wat ik zie is jouw grote rugzak. Dan pas dat prachtige meisje met die even zwoele als innemende glimlach. En mijn hart mist enkele slagen en ik zie aan jouw gezicht dat jij min of meer hetzelfde voelt. Dat moment waarop onze blikken in elkaar haken is onwezenlijk, een beetje zoals tijdens onze eerste date, alsof we weer even vreemden zijn voor elkaar.

We zijn sprakeloos.

Die rugzak moet zo snel mogelijk af, want ik wil jou helemaal kunnen omhelzen, ruiken en proeven. Geen van beide slagen we erin om zinvolle dingen te zeggen. Er stromen wel woorden uit onze mond, maar ze slaan nergens op. Misschien vloeien er tranen van vreugde en verdriet of andere onbestemde gevoelens, maar ik weet niet bij wie en hoe lang. Wat ik wel weet is dat ik daar uren wil blijven staan met mijn gezicht in de kom van jouw hals, bedolven onder jouw haar, mijn wang warmend aan jouw sleutelbeen.

Maar jij moet dringend pipi doen, dus ruk je jezelf los uit mijn omhelzing. Ik draag jouw rugzak en zeg dat ik er wel op zal letten als je naar de wc gaat. Aan jouw ogen zie ik dat je niet akkoord bent. Eerst begrijp ik niet waarom, tot je mijn pols grijpt en mij de toiletten in trekt op een moment dat er niemand kijkt en er geen bezoekers zijn. Detail: de mannentoiletten, want om een of andere reden doen mannen er niet al te moeilijk over wanneer een vrouw hun territorium betreedt, andersom wel.

Je duwt en trekt mij hardhandig het eerste lege hokje in - ons tijdelijk boudoir, gedrenkt in bleek lamplicht - en terwijl je met één hand mijn kruis betast, draai je met de andere het slot om. Dat hele manoeuvre is zo overdonderend dat ik amper weet wat me overkomt. Reageren lukt nauwelijks. Behalve mij gedwee laten meevoeren, ben ik machteloos en krachteloos. Onder mijn voeten lijkt de grond te wankelen.

Eenmaal dat hokje op slot is, neem ik het van jou over. Om te beginnen doe ik de toiletbril omlaag. Voor onze privacy, of zoiets... Dan kijk ik seconden lang in jouw ogen, adem zwaar, kus jouw lippen en lik jouw mondhoeken om af te zakken naar jouw hals, terwijl mijn hand zich om jouw borst sluit, de vingers zachtjes knedend en cirkeltjes vormend rond jouw tepel die zo hard is dat hij door de stof prikt.

Je hebt een rokje aan. Omdat het bloedheet was toen je in Rwanda op het vliegtuig stapte, maar ook omdat je dit alles zo gepland had. Je krabt over mijn kruis dat helemaal hard is en een krommend, bobbelig reliëf in mijn jeans veroorzaakt. Terwijl jij eenhandig de knopen losmaakt, leg ik mijn vrije hand op de binnenkant van jouw dijen, waar ik de hitte van jouw geslacht voel zinderen. Ondertussen blijven we elkaar kussen - op de lippen, in de hals, en achter de oren, waar ik zachtjes in jouw oorlel bijt tot een rilling jouw schouderbladen doet opwippen - dit alles onder het besef dat de sensatie van onze tongen langs en op elkaar een zaligheid is die we nooit nog drie maanden willen missen.

Ik voel dat je nat bent. Ik streel jouw schaamlippen door de stof van jouw slipje. Waarschijnlijk vind ik dit nog heerlijker dan jij, maar ik wil meer. Met mijn wijsvinger haak ik jouw slipje opzij zodat ik jou met twee vingers kan beroeren. De verticale welvingen van jouw lippen zijn glad als poolijs en warm als augustus. Ik steek mijn vingers in mijn mond, om jou te proeven. Je smaakt beter dan chocola, beter dan kokos, en ik ga helemaal door mijn knieën voor jou.

Het kan me niet schelen dat er ondertussen voetstappen weerklinken in de toiletten. Of dat de tegelvloer mijn knieschijven martelt. Mijn tong vindt je daar beneden en ik lik je overal, tot je je pols tussen je tanden moet steken om het niet uit te schreeuwen, want jij hebt hier zo lang naar gesnakt. Je kreunt en hijgt en jouw beide handen omklemmen mijn hoofd zodat je het ritme kan bepalen. Maar dan, plots, trek je mij omhoog. Opnieuw vinden onze tongen elkaar. We kijken elkaar in de ogen en dan pak ik je stevig vast, één hand bij jouw pols en één bij jouw hals, en ik draai je om zodat je met je gezicht tegen de zijmuur staat.

Net zoals de vorige keren, maar nu nog dwingender, smeek je mij om jou te nemen. Ik druk je stevig tegen de muur aan. Mijn eikel duwt kuiltjes in het zachte vlees van jouw kont. Dan grijp je me beet, ietwat wild van opwinding en ongeduld, voelt mijn lid in jouw handpalm zwellen tot het maximum en leidt me bij je naar binnen. Het gaat zo vlot, zo zacht, zo nat, zo warm, en de eerste stoot is zoals altijd de lekkerste en we kreunen allebei zo hard dat de plassers in het urinoir ongetwijfeld over hun schouder kijken naar het hokje waar wij elkaar consumeren.

Mijn borst drukt tegen jouw rug aan. Mijn benen omklemmen die van jou. Met mijn rechterhand grijp ik jouw haren vast, wikkel ze ruw en teder tegelijk rond mijn vingers, en trek jouw hoofd zachtjes achterover naar mij toe, zodat ik in de pees van je nek kan bijten. Mijn adem in jouw oor doet je tintelen. Mijn andere hand zoekt en vindt jouw borst onder jouw kleren. Ik knijp erin en fluister in je oor dat ik in je wil klaarkomen. En ondertussen pulseren onze lichamen in dezelfde cadans als onze hartslag.

Al mijn spieren staan gespannen. Ik lijk wel een standbeeld. Mijn omhelzing is nu zo krachtig dat je niet meer weg kan, maar dat wil je ook niet. Je voelt mij in jou, steeds harder, sneller, dieper en bij elke stoot pers je een kreun over jouw lippen. Ik leg mijn hand op jouw mond. Je bijt erin. En je bijt harder als je voelt dat mijn middenrif begint te schokken en ik mijn verlangen van drie maanden naar jouw lijf loos. Je voelt de hitte diep in jou. En je zucht, en kreunt, en draait je hoofd een kwartslag naar achteren, met je mond open, klaar om de mijne te ontvangen. We zuigen afwisselend op elkaars onder- en bovenlip, al die tijd blijf ik in jou, zo lang mogelijk om alle verloren tijd in te halen.

En honderden voetstappen schuifelen over de tegelvloer. Er wordt doorgespoeld. De handdroger zoemt. Dan is het een hele tijd stil. Iedereen is op weg naar zijn vliegtuig of zijn thuis. De lichtsensor neemt geen beweging meer waar en van de ene seconde op de andere wordt alles zwart. Jij en ik, even helemaal alleen in het heelal...