Voor ik aan de rest begin, eerst even een Zulu-update. Ze mankt nog steeds en in spelen heeft ze weinig zin, maar voor de rest lijkt ze in orde. Ze knuffelt, ze miauwt, ze komt op mijn schoot liggen, ze eet (niet veel, maar toch) en gaat buiten pipi doen. Ik houd het in de gaten en mocht het niet beteren of verslechteren, dan ga ik ermee naar de dierenarts.
Dood kanaal
Mijn uitgeverij heeft ingestemd met mijn voorstel voor een omslagontwerp en ze gaan proberen er iets van te maken. Uit ondervinding weet ik dat het eindresultaat altijd anders is dan hoe het in mijn hoofd zit, maar dat is niet per se negatief. Ondertussen heb ik ook een set van vier verhalen klaar voor dat project met die striptekenaar. Dat zou moeten volstaan voor het eerste volume. Ik moet alles nog grondig nalezen en herschrijven, dat wel, maar laat ons zeggen dat het geraamte er staat en dat het vlees hier en daar nog dichtgenaaid moet worden.
REACTION!!!
Sinds kort volg in een youtube-kanaal waar twee hip-hop dudes met hun typische maniertjes allerlei metalklassiekers beluisteren en analyseren. Hun volgers mogen nummers aandragen en die komen dan een voor een aan de beurt. Ik vind het boeiend om te zien hoe die gasten vanuit een heel andere achtergrond naar die muziek kijken. Er komen bijvoorbeeld nummers van Metallica, Slayer, Slipknot, Black Sabbath, Megadeth (en zoveel meer) aan bod. Hun reactie en interactie met elkaar is bij vlagen echt hilarisch en je merkt dat er een hele wereld voor hen opengaat bij het ontdekken van die rauwe, brute muziek. Dat is iets wat ik sterk herken en waar ik altijd opnieuw naar op zoek ga. Wat ook duidelijk naar voor komt is dat - op enkele uitzonderingen na - metal voor blanken en hip-hop voor zwarten weggelegd lijkt. Daar zijn logische verklaringen voor, maar toch vind ik het eigenaardige hoe die stromingen mijlenver uit elkaar liggen. Trouwens, ze krijgen heel veel positieve reacties (en views) van de metalcommunity op hun video's en dat motiveert hen om verder te doen.
Emotioneel veilig
Kim, ik zou graag hebben dat je je emotioneel veilig voelt bij mij, maar om een of andere reden lukt mij dat niet. Ik denk hier vaak over na. Over hoe dat komt en hoe het anders moet. Over wanneer de veer bij jou zal breken. Zonder het te willen duw ik je weg. De discussie van dit weekend opnieuw oprakelen ga ik niet doen, maar los van het feit wie hier schuld in draagt, merk ik wel dat we in een spel van aantrekken en afstoten verzeild geraakt zijn. Dat is niet wat ik wil. Maar ik krijg er geen vat op. We mogen ook niet onderschatten hoe het gebrek aan samenzijn momenteel op onze relatie begint te wegen.
Ik heb al eens gedacht (maar wees gerust, ik ben het niet van plan) of het niet verstandig zou zijn om alles even on hold te zetten, zodat ik aan mijzelf kan werken tot ik weer stabiel ben. Tot ik geen stress meer ondervind van onze relatie. En dan de draad weer oppikken waar we gebleven zijn. In theorie klinkt dit misschien nog wel aannemelijk, maar ik weet dat het in praktijk niet zou werken. Gewoon, omdat ik bij jou wil zijn. Daarom vind ik het een slecht idee. Dat neemt niet weg dat ik me machteloos voel bij de huidige situatie. Dat neemt ook niet weg dat ik jou graag zie en al die voornemens die we samen hebben uitgesproken wil verwezenlijken.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten