Vandaag is het exact één maand geleden dat wij afscheid van elkaar hebben genomen in Zaventem. Dat lijkt al zo lang geleden, vind je niet? Helemaal in het begin had ik niet verwacht dat we zo vaak en goed met elkaar zouden kunnen praten. Daarmee bedoel ik dat ik ervan uitging dat de verbinding veel slechter zou zijn. Ik had mij daar op ingesteld. Gelukkig is dat niet het geval en kunnen we dagelijks van gedachten wisselen. Zoals gisteren bijvoorbeeld. Dat was een ernstig thema. Eigenlijk bezorgde mij dat wel een warm gevoel vanbinnen. En tegelijkertijd werd ik er ook een beetje angstig van. We moeten die dingen sowieso face to face bespreken als je terug bent. Je hebt me ook toevertrouwd dat je "ik hou van jou" had willen zeggen voor je vertrok. Maar het niet gedaan hebt, om een of andere reden. Ondertussen ken je mij al wel genoeg om te weten dat zulke dingen mij behoorlijk ontregelen :-).
Voyage, voyage
Vandaag heb ik zowel een hotel als de treinrit naar Parijs geboekt. We vertrekken maandag 9 april in de ochtend en komen woensdag 11 april in de avond terug. We overnachten in Le Général Hôtel (klik op de link voor meer info) in een tweepersoonskamer, uiteraard met twee aparte bedden. Ik kijk er echt enorm naar uit, en Kenza ook. Hopelijk kunnen we daar aan onze band werken. Ik stel mij al scenario's voor waarbij ik haar naar The Doors laat luisteren terwijl we het graf van Jim Morrison bezoeken in Père-Lachaise. De typische grote-broer-dingen, zeg maar. En de Eiffeltoren, en Centre Pompidou. En gaan shoppen, want dat doet ze graag. Welk meisje van zeventien niet? We moeten wel nog wat dingen regelen. Zo denk ik bijvoorbeeld dat het handig zou zijn als zij al vanaf zondag bij mij blijft logeren en eventueel ook nog die woensdagavond, gezien het vertrek- en aankomstuur.
Ocharme Zulu
Ik ben bang dat zij bang is. Dat ze ergens vastzit, koud en honger heeft. Of erger nog, dat ze gewond is en pijn lijdt, of doodgereden is. Ik probeer mezelf wijs te maken dat ik nog niet zo hard aan haar gehecht ben en dat het wel oké is. Maar dan nog. Puur voor dat beestje op zich vind ik het al een vreselijke gedachte wat er mogelijk aan de hand is. Zoiets weegt echt op mij. Meer dan op de meeste mensen, vermoed ik. Bij het overlijden van mijn vorige kat ben ik bijvoorbeeld compleet ingestort. Die gebeurtenis heeft mijn depressie ingeleid en dat is ondertussen toch al enkele jaren geleden. Had ik eigenlijk al verteld hoe het komt dat ik zo aan dat beest gehecht ben geraakt? Patrick zei mij vorige week dat ik vaak hard en ongevoelig overkom, maar ik denk dat ik net meer voel dan de meeste mensen, maar dat ik zulke dingen voor mijzelf houd. Dat ik die dingen nu met jou kan delen, verzacht de pijn. Gedeelde smart is halve smart volgens Bobby de kever.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten