Tom vs Psych: 1-0

Vandaag ga ik met een goed gevoel naar de psych. Dat is lang geleden. Ik vertel hem onder andere over het feit dat onze liefde momenteel vrij abstract aanvoelt, aangezien we ze niet ten volle kunnen ervaren. Anderzijds heeft het ook zijn charmes, want we leren elkaar nu op een andere manier kennen, via WhatsAppfilmpjes (jij) en via een blog (ik). We houden het vuur erin, met andere woorden. En ik zeg hem ook dat ik me goed voel en dat dat te maken heeft met ons gesprek van deze ochtend. Namelijk dat ik de moed had om te vertellen wat er op mijn lever lag in plaats van het op te kroppen en dat jij het heel goed opnam, wat ik vertelde. Dus om terug te komen op wat je vorige week zei: ik kan wel met je praten. Soms moet ik gewoon nog uitzoeken hoe. Tot zover het eerste kwartier van de sessie (in totaal 45 minuten). De volgende twee kwartieren bestaan uit een langgerekte stilte. 'Ik heb niets meer te zeggen,' zeg ik. En die ouwe zwijgt. Fuck... Niet op gerekend. Ik hoop dat hij me wat vragen zal stellen. Hij gaat er waarschijnlijk van uit dat ik als eerste zal zwichten onder de psychologische druk van een ongemakkelijke stilte, maar ik vertik het. We stevenen af op een epische zwijgwedstrijd tussen twee titanen. Ik focus mij op een haak waarmee een canvasdoek aan de muur gevestigd is. Mijn rechteroor is warm. Ik heb jeuk. Mijn keel is droog. Ik heb geen speeksel, maar slik toch en dat schurende geluid lijkt de hele kamer te vullen. Wanneer zal hij iets zeggen? Wie zal het eerst breken? Mijn hoofd is een draaimolen van gedachten. Ik ga op zoek naar iets wat me dwarszit, iets om over te praten. Ik vind niets. Goed nieuws, toch? Dat wil zeggen dat ik momenteel stabiel ben. De ademhaling van die ouwe verzwaart. Valt hij in slaap? Ik kan het niet zien want ik lig op bed en hij zit achter mij. Ik beeld me in dat hij aan het knikkebollen is en dat hij van zijn stoel zal vallen en dat ik hem van de vloer moet rapen en dat we dan samen in lachen uitbarsten. Dat gebeurt uiteraard niet. Mijn blik dwaalt af naar het plafond en alles wordt wazig. Is dit normaal? Maakt dit stilzwijgen deel uit van de therapie? Ik luister naar die ouwe zijn longen en sluit mijn ogen. En ik wacht. Ik wacht op zijn stem die zich in mijn ziel zal haken om de trauma's los te peuteren. Maar dat gebeurt niet. Wat wel gebeurt, is de volgende patiënt die aan de deur belt. Dat is altijd even schrikken. Vervelend belletje. Ondertussen ben ik ervan overtuigd dat ik zal zwijgen tot de sessie afgelopen is, tenzij die ouwe mij iets vraagt. Even denk ik dat hij de storing door het belletje zal aangrijpen om de stilte te verbreken, maar ook hij geeft geen krimp. Daar zitten we dan, nog vijf minuten. Of zijn het er tien? Ik vraag me af wat hij denkt en of hij zich ook afvraagt wat ik denk. Ik zal het nooit te weten komen. Dat is best wel mooi, dat niet weten. Ten slotte zit de tijd erop en besluit hij de sessie. Ik win. Onderweg naar huis luister ik naar muziek. De playlist staat op shuffle en er komt een welbekend melig liefdesliedje voorbij. De tekst is treffend voor hoe ik me nu voel. Dit is het nummer: https://www.youtube.com/watch?v=raNGeq3_DtM