Kenza

Om te beginnen moest ik een uur door de kou fietsen voor ik in Willebroek was. Kenza bleek alleen thuis te zijn met Noxx, een Duitse herder van pakweg 60 kilogram. Het probleem is: die hond heeft mij niet graag en heeft mij zwaar aangevallen. Ik ben weliswaar kalm gebleven en heb dat beest van mij afgehouden. Hij was heel agressief aan het blaffen en heeft keihard in mijn arm gebeten, maar gelukkig had ik mijn wollen jeansjas nog aan. Tante Linda kwam op hetzelfde moment langs de andere kant binnen en ze hebben Noxx van mij af moeten trekken.

Daarna zijn Kenza en ik eten gaan halen in de Delhaize. Het was plezant om samen naar de supermarkt te gaan. Ik merkte meteen dat ze veel losser was toen we alleen waren. We zijn dan ook beginnen praten over een en ander, onder andere over hoe ze zich voelt bij de hele situatie. Het is duidelijk dat ze niet goed in haar vel zit, maar ze kropt veel op om toch maar stand te houden. Terug thuis hebben we gegeten en toen kwam Jarry even langs. Uiteraard stond het Jarry-uurtje weer garant voor veel flauwekul. Er zijn weinig (geen?) mensen die mij zo hard kunnen laten lachen als hij. Hij is serieus vermagerd, dit terzijde.

Een beetje later ging hij door. Ook Kizzy vertrok, want zij bleef overnachten bij haar vriend die in Antwerpen woont. Dus waren we weer met ons twee. We hebben dan wat televisie gekeken: The Vampire Diaries op Netflix. Kenza was aan het uitleggen wie wie was... iets met vampieren, weerwolven en heksen. Ik kon amper volgen. Het was eigenlijk een beetje zoals een soap, maar dan met genre-elementen. Tussen twee afleveringen hebben we echt serieus gepraat over het overlijden van mijn moeder en haar vader en hoe dit ons veranderd heeft. Tijdens zulke gesprekken heb ik het gevoel dat zij de enige ter wereld is die mij begrijpt. Haar zien heeft mij weer positieve energie gegeven. Dat had ik nodig want de situatie tussen jou en mij brengt mij ernstig in de war en ik weet niet hoe ik daar mee om moet gaan.

Natuurlijk moest ik nog heel de weg terug naar huis door de vrieskou. Toen ik thuis aankwam waren mijn tenen bevroren. En mijn piemel eigenlijk ook, maar dat durf ik niet te zeggen. Zou je het erg vinden moest die eraf vallen? ;-).