Weet je nog, dat gedicht dat ik zo onhandig heb neergeschreven en geplakt in dat ene boek? Achteraf bekeken ben ik daar niet zo tevreden over, voornamelijk omdat de rijmschema's in het eerste gedeelte nogal naïef en geforceerd overkomen. Eigenlijk vind ik dat je beter verdient. Omdat ik ondertussen weer wat heb bijgeleerd, heb ik het herschreven. Het zal nooit een perfect gedicht worden, maar ik wil de nieuwe (en definitieve) versie, die van een dikke maand geleden dateert, alsnog aan jou opdragen.
Herfst
Achter de grendels van jouw lippen, fluisteren echo’s van jouw snoep en stem,
Wacht de achtbaan van jouw midden, kniel ik betoverd voor het
heiligdom,
Gevangen in jouw schaduw, fabelachtig firmament,
fonkelen twee sterren,
Kijk ik op, ontwaar de herfst in jouw ogen,
In dat mysterieuze licht, barst jouw lach tot regenbogen,
Dansend kleurspel, waarin wij tot elkaar bewogen
Worden twee één,
Caleidoscoop van genot,
Lendenen lillen, adems trillen,
Zindert hitte, bonst vlees op bot,
Gonst in hijgend ritme, condens tussen,
Contouren, als spiraal en lychee kussen,
Tot extase, onze hartslag in cadans.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten