- Dromen van nachtmerries: Dromen is hier zowel een zelfstandig naamwoord als een werkwoord en met een beetje goede wil kan je er poëzie in zien. Daarnaast zit je met deze begrippen in een sfeer van het onechte, het gruwelijke, het bovennatuurlijke.
- Voorbij de dood (en terug): Dit is een lastige. Deze titel suggereert van alles, maar ik ben er nog niet uit of ik het deel tussen haakjes erbij wil of niet, of het er misschien bij wil maar dan tussen haakjes zoals het er nu staat.
- Fantomacabro: Een samentrekking van fantoom en macaber met een exotische 'o' om de elegantie van dit woord te benadrukken. Zowel het bovennatuurlijke als het gruwelijke zitten hierin vervat en is daarmee representatief voor de verhalen.
- Krijsen alsof: Alsof wat? Precies. Dit mag de lezer zelf invullen. Volgens mij is dit een wervende titel die aan het denken zet.
- Hersenschimmel: Behoeft weinig uitleg, denk ik. Dit woord laat genoeg aan de verbeelding over en dekt ook de lading.
- De stervende schreeuw: Een mooie alliteratie volgens mij, die meteen ook twee begrippen inherent aan het horrorgenre aan elkaar koppelt.
- Pandemonium: Latijnse woorden doen het altijd goed. Dit is de naam van de hoofdstad van de hel in het gedicht Paradise Lost van John Milton.
Wat vind jij?
Garçon
Vandaag zijn we dus gaan eten in De Groote Witte Arend. Patrick, Tom en ik. We hebben voornamelijk over ernstige dingen gepraat. Waaronder over jou. Ik heb hen jouw Facebook-foto getoond en ze zeiden: 'Dat is niet mis.' Zeker niet, dacht ik bij mezelf. Ondertussen moet ik toch concluderen dat dit mijn favoriete kroeg is. Lusters in het hoge, op houten balken rustende plafond, donkerbruine tafeltjes, blikken reclamepanelen aan de muur, klassieke muziek op de achtergrond, een grote homp brood op de buffetkast, gezellig gekeuvel van de andere gasten... en als kers op de taart: die stripfiguurober. Hij was weer magnifiek vandaag. Op een bepaald moment kwam hij onze tafel dekken en daarbij zette hij een kaars aan de kant. Door zijn manoeuvre doofde de vlam per ongeluk waarop hij verontschuldigend naar ons keek en zei: 'Sorry, ik was iets te onstuimig.' Wat kan het leven toch mooi zijn.
Vuur en ijs
Toen ik als kind nog af en toe naar mijn vader ging in het weekend, zat ik vaak een ganse dag aan het televisiescherm gekluisterd. Mijn vader had een videorecorder en een bescheiden verzameling VHS-banden. Eén van de films die ik helemaal grijs gedraaid heb was Fire and Ice, een animatiefilm uit 1983 in het genre epische fantasy. Ik was daar als kind werkelijk door betoverd, zowel door de beelden als door het verhaal. Het gaat over een ijsprins die de hele wereld in ijs wil veranderen. Je vraagt je misschien af waarom ik hier opeens aan moet denken. Wel, dat heeft te maken met Bathory. Bathory is een black metalband waar ik graag naar luister tijdens het schrijven. Hun muziek schept eenzelfde sfeer die in die film met beelden gecreëerd wordt. Tenminste, in mijn beleving is dat zo. Ze hebben ook een nummer dat Baptised in Fire and Ice heet. Hieronder zie je een cover van een van hun albums. Weinig speciaals zul je zeggen, maar ik heb mezelf er al meermaals op betrapt dat ik hier heel lang naar kan staren.
Omdat deze afbeelding ontzettend veel suggereert. Elke keer vraag ik mij af in wat voor een wereld die figuur zich bevindt. Een soort alternatieve, prehistorische wereld? Of eerder een nieuwe beschaving die min of meer vanaf nul begonnen is nadat de onze werd weggevaagd (door een natuurramp bijvoorbeeld)? Je ziet ook slechts een fractie van een rotsformatie als decor. Zou dat volk in grotten wonen, verlicht met primitieve vuurtjes? En zou hij net een toespraak hebben gehouden na een triomf op een ander volk? In mijn verbeelding kijkt hij uit over zijn onderdanen, die hem vanaf een door rotsen overkoepelde binnenplaats toejuichen. Hun kreten galmen door de gewelven... Enzovoort, enzovoort.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten